Wat doet de Nationale Veiligheidsraad?
President George W. Bush ontmoet de Nationale Veiligheidsraad.
Smith-collectie / Getty Images
De Nationale Veiligheidsraad is de belangrijkste groep adviseurs van de president van de Verenigde Staten op het gebied van buitenlandse en binnenlandse nationale veiligheid. De National Security Council bestaat uit ongeveer een dozijn leiders van de militaire en inlichtingengemeenschap die de kern vormen van de inspanningen en het beleid op het gebied van binnenlandse veiligheid in de Verenigde Staten.
De raad rapporteert aan de president en niet aan het Congres en is zo machtig dat hij de moord op vijanden van de Verenigde Staten kan bevelen, inclusief degenen die op Amerikaanse bodem wonen.
Wat doet de Nationale Veiligheidsraad?
De wet tot oprichting van de Nationale Veiligheidsraad definieerde zijn functie als:
'de president adviseren met betrekking tot de integratie van binnenlands, buitenlands en militair beleid met betrekking tot de nationale veiligheid om de militaire diensten en de andere departementen en agentschappen van de regering in staat te stellen effectiever samen te werken in aangelegenheden die de nationale veiligheid betreffen. '
De functie van de raad is ook:
'om in het belang van de nationale veiligheid de doelstellingen, verplichtingen en risico's van de Verenigde Staten met betrekking tot onze feitelijke en potentiële militaire macht te beoordelen en te beoordelen, met het doel om aanbevelingen te doen aan de president in verband daarmee.'
Leden van de Nationale Veiligheidsraad
De wet tot oprichting van de Nationale Veiligheidsraad wordt de Nationale Veiligheidswet genoemd. De wet zette het lidmaatschap van de raad in de wet op te nemen:
- De president
- De vicepresident
- De secretaris van het ministerie van Buitenlandse Zaken
- De minister van Defensie
- De secretaris van het leger
- De secretaris van de marine
- De secretaris van de luchtmacht
- De minister van Energie
- De voorzitter van de National Security Resources Board
De wet vereist ook twee adviseurs van de Nationale Veiligheidsraad. Zij zijn:
- De voorzitter van de Joint Chiefs of Staff fungeert als militair adviseur van de raad
- De directeur van de National Intelligence Services fungeert als inlichtingenadviseur van de raad
De president heeft de vrijheid om andere leden van zijn staf, administratie en kabinet uit te nodigen om lid te worden van de Nationale Veiligheidsraad. In het verleden zijn de stafchef en hoofdadviseur van de president, de minister van Financiën, de assistent van de president voor economisch beleid en de procureur-generaal uitgenodigd om de vergaderingen van de Nationale Veiligheidsraad bij te wonen.
De mogelijkheid om leden van buiten de militaire en inlichtingengemeenschap uit te nodigen om een rol te spelen in de Nationale Veiligheidsraad heeft af en toe voor controverse gezorgd. In 2017 bijvoorbeeld President Donald Trump een uitvoerend bevel gebruikt om zijn belangrijkste politieke strateeg te machtigen,Steve Bannon, om zitting te nemen in de hoofdcommissie van de Nationale Veiligheidsraad. De verhuizing verraste veel insiders uit Washington. De laatste plaats waar je iemand wilt plaatsen die zich zorgen maakt over politiek, is in een kamer waar ze het hebben over nationale veiligheid, vertelde voormalig minister van Defensie en CIA-directeur Leon E. Panetta The New York Times . Bannon werd later verwijderd uit de raad.
Geschiedenis van de Nationale Veiligheidsraad
De Nationale Veiligheidsraad is opgericht door de inwerkingtreding van de National Security Act van 1947, die een 'volledige herstructurering van het gehele nationale veiligheidsapparaat, burgerlijk en militair, inclusief inlichtingeninspanningen' voorstelde, aldus de Congressional Research Service. De wet is ondertekend door President Harry S. Truman op 26 juli 1947.
De National Security County werd opgericht in de post-Tweede Wereldoorlogtijdperk, gedeeltelijk om ervoor te zorgen dat de 'industriële basis' van het land in staat zou zijn om nationale veiligheidsstrategieën te ondersteunen en beleid te bepalen, aldus de Congressional Research Service.
Nationale defensiespecialist Richard A. Best Jr. schreef:
'In het begin van de jaren veertig leidden de complexiteit van de wereldwijde oorlog en de noodzaak om met bondgenoten samen te werken tot meer gestructureerde processen van nationale veiligheidsbesluitvorming om ervoor te zorgen dat de inspanningen van de ministeries van Staat, Oorlog en Marine op dezelfde doelen waren gericht. Er was een steeds duidelijkere behoefte aan een organisatorische entiteit om de president te ondersteunen bij het kijken naar de veelheid van factoren, militair en diplomatiek, waarmee in oorlogstijd en in de vroege naoorlogse maanden het hoofd moest worden geboden, toen cruciale beslissingen moesten worden genomen met betrekking tot de toekomst van Duitsland en Japan en een groot aantal andere landen.'
De eerste vergadering van de Nationale Veiligheidsraad was op 26 september 1947.
Secret Kill Panel op de Nationale Veiligheidsraad
De National Security Council bevat een eens geheime subgroep die vijanden van de staat en actieve militanten die op Amerikaanse bodem leven, identificeert voor mogelijke moord door de Amerikaanse regering. Het zogenaamde 'kill panel' bestaat in ieder geval sinds de terroristische aanslagen van 11 september 2001, hoewel er geen andere documentatie van de subgroep is dan mediaberichten gebaseerd op niet nader genoemde overheidsfunctionarissen.
Volgens gepubliceerde rapporten houdt de subgroep een 'kill list' bij die wekelijks wordt beoordeeld door de president of de vice-president.
Rapporteert de American Civil Liberties Union:
'Er is heel weinig informatie beschikbaar voor het publiek over de Amerikaanse aanvallen op mensen ver van elk slagveld, dus we weten niet wanneer, waar en tegen wie gerichte moord kan worden toegestaan. Volgens nieuwsberichten worden namen toegevoegd aan een 'kill list', soms maandenlang, na een geheim intern proces. In feite worden Amerikaanse burgers en anderen op 'dodenlijsten' geplaatst op basis van een geheime vaststelling, gebaseerd op geheim bewijs, dat een persoon voldoet aan een geheime definitie van dreiging.'
Terwijl de Central Intelligence Agency en het Pentagon een lijst bijhouden van terroristen die zijn goedgekeurd voor mogelijke gevangenneming of moord, is de Nationale Veiligheidsraad verantwoordelijk voor het goedkeuren van hun verschijning op de dodenlijst.
Onder president Barack Obama werd de bepaling van wie op de dodenlijst werd geplaatst de 'dispositiematrix' genoemd. En de beslissingsbevoegdheid werd verwijderd uit de Nationale Veiligheidsraad en in handen van de top gelegdterrorismebestrijdingofficieel.
Een gedetailleerd rapport over de matrix van De Washington Post in 2012 gevonden:
'Gericht doden is nu zo routineus dat de regering-Obama het afgelopen jaar een groot deel van het afgelopen jaar heeft besteed aan het codificeren en stroomlijnen van de processen die dit ondersteunen. Dit jaar heeft het Witte Huis een systeem geschrapt waarin het Pentagon en de Nationale Veiligheidsraad overlappende rollen hadden bij het onderzoeken van de namen die worden toegevoegd aan Amerikaanse doellijsten. Nu functioneert het systeem als een trechter, beginnend met input van een half dozijn agentschappen en vernauwd door beoordelingslagen totdat voorgestelde herzieningen op het bureau van [de adviseur terrorismebestrijding van het Witte Huis, John O.] Brennan, worden gelegd en vervolgens aan de president worden gepresenteerd.'
Controverses van de Nationale Veiligheidsraad
De organisatie en werking van de Nationale Veiligheidsraad is sinds de start van de adviesgroep meermaals aangevallen.
Het ontbreken van een sterke nationale veiligheidsadviseur en de betrokkenheid van gemeentepersoneel bij geheime operaties is een veelvoorkomende reden van zorg, met name onder President Ronald Reagan tijdens de Iran-Contra-schandaal ; de Verenigde Staten verkondigden hun verzet tegen het terrorisme, terwijl de Nationale Veiligheidsraad, onder leiding van luitenant-kolonel Oliver North, een programma beheerde voor de levering van wapens aan een terroristische staat.
De Nationale Veiligheidsraad van president Barack Obama, onder leiding van nationaal veiligheidsadviseur Susan Rice, kwam onder vuur te liggen vanwege zijn aanpak van de burgeroorlog in Syrië, president Bashar al-Assad, de verspreiding van ISIS , en het niet verwijderen van chemische wapens die ze later tegen burgers gebruikten.
President George W. Bush 's Nationale Veiligheidsraad werd bekritiseerd voor het plannen van Irak binnenvallen en Saddam Hoessein ten val brengen kort na de inauguratie in 2001. De minister van Financiën van Bush, Paul O'Neill, die lid was van de raad, zei na zijn ontslag: 'Vanaf het begin waren we bezig met het opbouwen van de zaak tegen Hoessein en bekeken hoe we kunnen hem uitschakelen en Irak in een nieuw land veranderen. En als we dat zouden doen, zou het alles oplossen. Het ging erom een manier te vinden om het te doen. Dat was de toon ervan: de president zei: 'Prima. Zoek een manier om dit voor me te doen.''
Wie leidt de Nationale Veiligheidsraad?
De president van de Verenigde Staten is de statutaire voorzitter van de Nationale Veiligheidsraad. Wanneer de president niet aanwezig is, zit de vice-president de raad voor. De nationale veiligheidsadviseur heeft ook enkele toezichthoudende bevoegdheden.
Subcommissies in de Nationale Veiligheidsraad
Er zijn verschillende subgroepen van de Nationale Veiligheidsraad die zijn ontworpen om specifieke problemen binnen het nationale veiligheidsapparaat aan te pakken. Ze bevatten: